/**
 * Wybór adresu, który da się rzucić na Chromecasta, i jego typu MIME.
 *
 * Dlaczego to nie jest po prostu `url` z playera: **Chromecast pobiera plik SAM**, ze
 * swojego adresu w sieci lokalnej, i nie wysyła przy tym naszych nagłówków. Domyślny
 * odbiornik Google nie pozwala dołożyć Referera do żądania o media. Wszystko, co u nas
 * gra tylko dzięki nagłówkowi `Referer` (a takich CDN-ów jest sporo, patrz `paramHeaders`
 * w `PlayerScreen`), poleciałoby na telewizorze 403.
 *
 * Stąd zasada: gdy odtwarzanie wymaga własnych nagłówków, castujemy adres przez nasze
 * proxy, bo ono dokłada Referera po stronie serwera. Gdy nagłówki nie są potrzebne,
 * castujemy adres bezpośredni i ruch w ogóle nie dotyka naszego VPS.
 *
 * Token IP-bound nie jest tu problemem: Chromecast siedzi w tej samej sieci co telefon,
 * więc wychodzi na świat z tego samego adresu publicznego.
 */

/** Nagłówki, które zmieniają wynik pobrania. `User-Agent` sam z siebie nie wystarcza. */
const HEADERS_THAT_MATTER = ['referer', 'cookie', 'authorization'];

export type CastTarget = {
  contentUrl: string;
  contentType: string;
  /** true = poszło przez nasze proxy, czyli transfer obciąża VPS. Do telemetrii i UI. */
  viaProxy: boolean;
};

function needsOwnHeaders(headers?: Record<string, string> | null): boolean {
  if (!headers) return false;
  return Object.keys(headers).some((k) => HEADERS_THAT_MATTER.includes(k.toLowerCase()));
}

/**
 * HLS musi zostać rozpoznany jako HLS, bo odbiornik puszcza go przez MSE, a nie przez
 * zwykły `<video src>`. Rozpoznajemy po ścieżce, nie po całym adresie: nasze proxy
 * pakuje oryginalny adres do tokena w base64 i słowo „m3u8" potrafi tam wypłynąć
 * przypadkiem (ten sam błąd zjadł nas już przy `expo-video`, patrz `/proxy/hls`).
 */
export function guessContentType(rawUrl: string, hintedType?: string | null): string {
  if (hintedType === 'm3u8') return 'application/x-mpegURL';
  if (hintedType === 'mp4') return 'video/mp4';
  let path = rawUrl;
  try {
    path = new URL(rawUrl).pathname;
  } catch {
    // Adres względny albo śmieć, zostajemy przy całości.
  }
  return /\.m3u8(\?|$)/i.test(path) ? 'application/x-mpegURL' : 'video/mp4';
}

/**
 * Zwraca adres do wysłania na telewizor albo `null`, gdy tej sceny nie da się rzucić.
 *
 * `null` dostajemy dla źródeł otwieranych w WebView (hostery typu porndoe czy
 * mypornerleak, około 13% odtworzeń). Tam nie mamy adresu pliku, tylko stronę z
 * playerem, a Chromecast nie umie wyświetlić strony. Przycisk castowania ma być wtedy
 * schowany, a nie udawać, że zadziała.
 */
export function pickCastTarget(args: {
  url: string;
  mode?: 'video' | 'webview';
  headers?: Record<string, string> | null;
  fallbackProxyUrl?: string | null;
  hintedType?: string | null;
}): CastTarget | null {
  const { url, mode, headers, fallbackProxyUrl, hintedType } = args;
  if (!url || mode === 'webview') return null;

  if (needsOwnHeaders(headers)) {
    // Bez proxy telewizor dostanie 403. Gdy proxy nie ma, wolimy nie oferować
    // castowania niż wysłać adres, który na pewno nie zagra.
    if (!fallbackProxyUrl) return null;
    return {
      contentUrl: fallbackProxyUrl,
      contentType: guessContentType(fallbackProxyUrl, hintedType),
      viaProxy: true,
    };
  }

  return { contentUrl: url, contentType: guessContentType(url, hintedType), viaProxy: false };
}